Dubbelklikken

SB

2007-05-30T18:09:00.000+02:00

Mijn sportblessure is niet meer. Gisteren heb ik het park weer onveilig gemaakt. Op mijn nieuwe hardloopschoenen, in de regen en met paars hoofd. Heerlijk!

Trots

2007-05-21T15:38:00.000+02:00

Een hele lange stilte op dubbelklikken, waarom? Tja..

Maar weer eens in het toetsenbord om te tikken. Over hardlopen! Geïnspireerd door Rodehond en Lieke, kan ik niet achter blijven.

Ik beken, ik loop hard. Nou ja, ik slof. Ik slof sinds twee maanden drie keer in de week door het Vondelpark. Dat doe ik niet omdat ik het leuk vind, zoals sommige mensen. Ook gezondheid zegt mij weinig. Nee, ik slof enkel en alleen omdat ik nu toch-echt-verdomme-en-wel-voor-mijn-dertigste-een-fatsoenlijke-confectiemaat-wil-hebben-waardoor-ik-kleding-kan-dragen-zonder-uitpuilende-vertrollen.

Ik leende hardloopschoenen van L., L. gaf mij een schema en vol goede moed begon ik. De eerste keren waren uitermate genant. Het hele park vol mensen die mij allemaal nakeken. En niet omdat ik er zo fier en elegant uitzag. Ik negeerde de blikken en kwakte professioneel een klodder door kauwgom kunstmatig opgewekt spuug richting het terras van het Blauwe Theehuis. (Ik rook en heb een enorm droge mond tijdens het sloffen)

Maar het sloffen ging met de week beter, het hoofd werd minder rood. Helaas duurde dat niet lang. Want net als jij en je lichaam gewend zijn aan drie minuten, moet je er tien. Nu ben ik niet meer rood, maar paars en dat blijf ik nog makkelijk tot een uur na het sloffen.

Gelukkig motiveert het schema mij enorm, niet te vergeten het wekelijkse applaus van L. en F. als ik weer een paar minuten langer kan sloffen. Nu heb ik dat alles echter niet meer nodig: Ik heb een blessure. Mijn schenen zijn pijnlijk van het lopen op schoenen met te weinig demping. Daarnaast trek ik mijn teen te hoog op tijdens het sloffen, vertelde de dame van Run2Day mij vanmiddag. Het maakt me allemaal niet uit, want ik heb geen gewone blessure, neen mensen, ik heb een heuse SPORTBLESSURE.

Ik heb een sportblessure, dus ik sport. Zelden ben ik zo trots op mezelf geweest.

Wonen tussen Sesamstraat en de Grotemensenwereld

2007-03-23T10:27:00.000+01:00

‘Hoe oud ben jij?’ Een onschuldige vraag van mijn onschuldige, kleine nichtje. Ze houdt haar ogen strak gericht op het vel papier dat voor haar op tafel ligt. Zorgvuldig kiest ze de kleuren voor haar tekening. ‘Raad eens’, zeg ik. Ze kijkt op, met een schuin hoofd. Rimpeltjes in haar voorhoofd. Ze denkt even diep na en waagt dan een poging. ‘Eh…86?’ Twee grote vragende ogen staren me aan.

Zelden vond ik een situatie denk ik zo grappig en ernstig tegelijkertijd. Een angstig besef drong zich op. Ik. Ben. Oud. Althans, in de beleving van mijn nichtje. Voor haar behoor ik tot de categorie Sesamstraatfiguren die er alleen maar wonen om verhaaltjes voor te lezen. Ja, vanaf nu ben ik er een, ’n echte ‘GROTE MENS’.

Toen ik enkele weken geleden mijn kamer in Amsterdam betrok, vroeg mijn moeder me of ik niet eens toe was aan een waarlijk huis, in plaats van ‘zo’n studentenkamer’. Ik was immers ‘al bijna dertig’, wist ze terloops toe te voegen aan haar het-wordt-tijd-dat-je-eens-volwassen-wordt-betoog.

Help? Eind december werd ik 26. Zes-en-twin-tig. Ok, helemaal van harte ging het niet. Op de eerste plaats houd ik niet van even getallen en bovendien is elk jaar boven de 25 inderdaad een stap dichter bij de dertig. Maar zo’n vaart loopt het nou ook weer niet, lijkt me. En toch bekruipt me zo nu en dan een onbehaaglijk gevoel. Alsof ik ineens haast heb met de dingen.

Hinkend op twee benen – het ene nog studerend, het andere werkend – heb ik het idee dat ik allerlei beslissingen moet nemen. Ik moet een Toekomst uitstippelen. En snel ook, nu het nog kan. Want voor je het weet ben ik de dertig gepasseerd, heb ik teveel wel gewild maar niet gedaan en praat ik onherroepelijk in termen van ‘de jeugd van tegenwoordig’ en ‘vroeger, toen er nog guldens waren en alles anders was’. En vertel ik mijn kleine nichtje met waterige ogen over ‘toen ik zou oud was als jij…’

Jakkes. Soms wil ik gewoon weer met mijn duim in mijn mond op de bank voor de teevee zitten, Sesamstraat kijken. Met om iedere vinger een Nibbit. En voorgelezen worden door Paula. Want die zit er nog steeds in. Misschien word je in Sesamstraat wel nooit ècht oud, bedenk ik me. Hoewel, zelfs mijn favoriete kinderprogramma viert dit jaar zijn dertigste verjaardag…

Bay City Rollers

2007-03-21T21:27:00.000+01:00

Sommige schrijvers of muzikanten kun je beter alleen lezen, of horen. Maar niet zien. Vaker dan me lief is boeten woordkunstenaars nogal eens in aan genialiteit zodra hun hoofd op televisie verschijnt en ze beginnen te praten. Martin Bril bijvoorbeeld (die ik eigenlijk liever niet wil zien én niet wil horen). Of Jan Mulder.

Ook bezit een real-life exemplaar soms maar weinig van de aantrekkingskracht die je de verzonnen held zomaar had toegedicht, omdat hij nou eenmaal klinkt als de zwerver-met-gitaar of leest als de foute-edoch-aandoenlijke-en-zorgzame man. Neem nou Donavon Frankenreiter. Of Kluun. Stante pede neem ik terug dat ik ooit heb geroepen de auteur van Komt een vrouw bij de dokter wel eens in de Pilsvogel te willen ontmoeten.

Anders is het bij de Bay City Rollers, de Schotse band uit de jaren zeventig. Sinds een tranentrekkende scène in Love Actually, snik ik me regelmatig onbeschaamd (ja, echt) door een verdrietige bui heen op hun Bye Bye Baby. Vandaag zag ik voor het eerst hoe de heren er destijds uitzagen. Toegegeven, recente beelden durf ik niet aan. Maar zeg nou zelf, zijn ze niet fantastisch?

Ome Kunstenaar

2007-03-20T17:37:00.000+01:00

Veertien dagen was hij van de wereld geweest. Gezopen als een ketter. ‘Ja…’, verzucht hij. ‘Ik heb het allemaal weer meegemaakt, ik heb een vrouw gekust, goede gesprekken gevoerd over kunst en cultuur, ’s nachts eieren gebakken. En ik heb zelfs gedanst, in zo’n rijtje.’ Ter illustratie ‘host’ mijn oom in zijn eentje voorbij de stoel van mijn 94-jarige oma, aan wie dit verlate, eenzame carnavalstafereel geheel voorbij gaat.

Noem het katholieke hypocrisie, voor sommigen schept de Bourgondische Brabantse carnaval een tijdelijke, geestelijke heilzaamheid. Mijn oom vierde de lof der zotheid uitbundig als nooit tevoren, keek diep in het glaasje en vond op de bodem weer even waarin hij zo sterk gelooft. Het gevoel van totale vrijheid. Voor een schilder als hij het begin van ieder geslaagd doek en de enige voorwaarde voor zijn kunstenaarsbestaan. Samen met alcohol dan. ‘Want daar ga ik beter van schilderen.’

Boven hem, in de bescheiden bejaardenwoning van mijn oma, hangt een schilderij van eigen makelij. En op het tafeltje naast de bank staat het geboortekaartje dat hij ontwierp voor een van zijn kleinkinderen. Een beetje tegen wil en dank, want schilderen in opdracht druist regelrecht tegen de wetten van de artistieke vrijheid in. Maar voor een dochter conformeert ook de meest eigenzinnige kunstenaar zich soms.

‘Opa, je was mijn verjaardag vergeten’, had zijn kleindochter hem laatst terecht gewezen. ‘Ja kind, opa had teveel pilsjes op’, gaf hij grif toe. Want eerlijke kinderen verdienen de waarheid. ‘Oh…mama zei wijntjes’, brabbelde het meisje vrolijk verder. ‘Wanneer gaan wij samen pilsjes drinken, opa?’ had ze lachend gevraagd, terwijl ze met haar hand een onzichtbaar glas naar haar mond bracht.

Het liefst is hij alleen, mijn kunstenaarsoom met kluizenaarstrekjes. Op al te bezorgde kinderen of meelevende vrienden zit hij niet te wachten. De onregelmatige, maar jarenlange periodes van veel drank hebben zijn broze lichaam grondig aangetast. Eten doet hem pijn. En toch, liever geen liefde en belangstelling dan het gevoel te worden beknot door sociale controle. Maar bij het verhaal van zijn kleindochter glimmen zijn ogen en lacht zijn gezicht.

Iedere zondag zit hij hier, op hetzelfde plekje in de bank van mijn oma. Zo ook vandaag. Hij bladert wat door de Libelle, kijkt naar buiten, schenkt met licht trillende hand koffie in voor mama en mij. Hij praat over kunst, cultuur en geschiedenis. Over rijtjeshuismoeders en ambities. Over de burgerlijkheid van zijn geboortegrond en de anonimiteit van mijn nieuwe stad Amsterdam, waar het soms fijn toeven moet zijn.

‘Hoe gaat het met de liefde?’, wil hij weten. Oh oh. De onvermijdelijke vraag op familiebezoekjes. Maar uit zijn mond klinkt ze toch anders. ‘Of nee, misschien bedoel ik meer het verlangen’, nuanceert hij. Ik grijns en antwoord schalks dat ik sinds mijn stage het toonbeeld van braafheid ben. Weliswaar niet zonder verlangen, maar weinig wilde uitspattingen in de grote stad. Een lachsalvo klinkt van de bank.

Vlak voor ik wegga krabbelt hij nog wat op papier. Zijn adres. In een onleesbaar kunstenaarshandschrift, uiteraard. Of ik nou eindelijk eens een Intermediair opstuur, want hij wil wel eens lezen wat ik zoal schrijf. En hij belooft me een ets, zoals hij weken geleden mijn moeder beloofde om voor mij zijn mooiste schilderij te maken. ‘Dat is hij vast alweer vergeten’, zegt mama als we naar de auto lopen. Maar dat geeft niet.

Streepjesdoden

2007-03-13T09:37:00.000+01:00

Jezelf merken met een 'streepjescode' om je familie de ellende te besparen uren in een rij overledenen naar jouw lijk te moeten zoeken. Een toenemend aantal Iraakse mannen tatoeëert het lichaam, om identificatie te vergemakkelijken als ze worden vermoord.

Brr. Ik krijg het er koud van. En kan iemand me vertellen waarom dit gruwelijke nieuws in de kranten slechts een kortje waard is?

Andrej Skolni

2007-03-04T20:46:00.000+01:00

Het is gebeurd. Mijn journalistenhart is gestolen. Andrej heet hij, Andrej Skolni. Geen exotisch uitziend sujet met donkerbruine manen, gitzwarte ogen, hippe gympen en een gitaar. Nee. Andrej Skolni is Rus, atletisch, in de veertig, kaal en draagt een snor. En hij schrijft. Over kamelen uit Kalmukkië, over ingesneeuwde, desolate dorpen en over doodgevroren oudjes.

In zijn stuk De vrije krant irriteert omdat hij bestaat vertelt NRC Handelsblad-correspondent Coen van Zwol de geschiedenis van Andrej Skolni, een journalist die wekelijks de bevolking van het dorp Maina voorziet van lokaal nieuws, in zijn twaalf pagina's tellende nieuwsblad Onze Krant. Het vreugdeloze Maina (gelegen 'in de Wolga-regio Oeljanovsk, geboortegrond van Lenin en altijd ontevreden') is met zijn onafhankelijke pers, een levende onder de vele ten dode opgeschreven Russische dorpen. Skolni's krant concurreert er met de staatskrant De Leninist.

Van Zwol schreef Andrej Skolni recht mijn hart in. 'In de barre winter sneeuwde het gehucht Skripino in en vergat iedereen de weg naar het dorp te vegen. Skolni hoorde dat en waadde vier kilometer tot zijn middel door de sneeuw om te kijken het het ervoor stond met de zes stokoude inwoners van Skripino. Niet best, zo bleek.' Journalistiek in haar puurste vorm, want de mooiste verhalen liggen nog altijd op straat, zo bewijzen zowel Van Zwol als Skolni hier.

In goed 1000 woorden verhaalt Van Zwol over dromen in duigen en het creëren van kansen. Maar ook over de waarde van het hebben van een vrije pers. Hij verbeeldt op kleurrijke wijze een bijna grijze alledaagsheid in een relaas over een gewone man die, week in week uit, schrijft voor een publiek dat niet verder wil lezen dan de grenzen van het eigen dorp. Een moedig journalist ook, die zijn vrije pen in feite in gevangenschap hanteert, wetende dat het rayonhoofd bij machte is op ieder willekeurig moment de stekker uit zijn levenswerk te trekken.

Eigenlijk schrijft van Zwol niet alleen over Skolni, maar ook over zichzelf. Twee journalisten in twee totaal verschillende werelden. Maar allebei op zoek naar hetzelfde journalistieke goud: de verhalen die het verdienen om verteld te worden.

Nelleke Noordervliet

2007-02-24T14:21:00.000+01:00

'Wanneer was u het gelukkigst?
Achteraf.'

In HP/De Tijd, 23 februari 2007

Tekening

2007-02-24T13:35:00.000+01:00

Als ik jou kon tekenen
En je in mocht kleuren
Zou je blauw zijn als de lucht
En als een frisse wind
Mijn witte muur opfleuren

Ik zou soms naar je kijken
Je wat verhangen bovendien
Om je altijd
Van de beste kant te kunnen zien

Maar vandaag wil ik je gummen
Alle lijnen van je hoofd vervagen
En de tijd die ik niet aan je dacht
Met factor tien vertragen

Of zou ik je vertekenen
Misschien
En liever in een grafiek
Je ware gezicht berekenen
Om het verloop te kunnen zien

Als ik jou kon tekenen
En je in mocht kleuren
Zou je groen zijn als het gras
En de zon zou
Mooie dingen met je doen gebeuren

Ik zou je water geven
Met mijn blote voeten in je lopen
De mooiste zomeravond
Met jou alleen beleven

Maar vandaag wil ik je krassen
Strepen zetten waar je ogen zitten
Om niet te hoeven zien
Dat die open blik me weer bedriegt
Misschien

Of zou ik je laten als je was
En je opbergen in een doos
Om je morgen nog eens terug te vinden

En bedenken dat het goed is zo

Bezint eer ge begint

2007-02-12T10:02:00.000+01:00

Vrijdagavond, IKEA Amsterdam, 19.27 uur

Nanda en ik staan in de rij voor de kassa, voorzien van gehaktballetjes en patat, want shoppen in IKEA lukt immers alleen op 'n goed (met Zweeds kantine-voedsel) gevulde maag. Voor ons staat een echtpaar met twee bordjes zichtbaar uit de magnetron opgewarmde apfelstrüdel met ijs.

Ik: 'Nan, er is dus toch apfelstrüdel! Hm, dat ziet er een stuk beter uit dan die Zweedse balletjes...'

Zij: 'Ja, normaal gesproken staan ze ook gewoon bij de toetjes. Ik was vorige week in Amersfoort en daar ziet het eten er sowieso veel beter uit. Hier is 't maar niks.'

Ik: 'Oh, u eet wekelijks in een andere IKEA-vestiging?'

Zij: 'Nou, nee hoor, maar we waren er toevallig.'

We waren er toevallig? Niemand is toch 'toevallig' in IKEA, het burgerlijke walhalla waar je slechts volgens het onvermijdelijke principe 'alle wegen leiden langs ons hele assortiment' kunt winkelen (ik krijg spontaan ideeën voor een, speciaal voor IKEA ontworpen serie tegeltjeswijsheden. Gat in de markt, lijkt me) ? Daar ga je toch alleen heen als je makkelijk in elkaar te zetten en betaalbare meubels of spotgoedkope accesoires wilt bemachtigen?

Enfin, intussen ontstaat vooraan in de rij (onvoorstelbaar hoeveel mensen bedenken om op vrijdagavond te gaan eten in IKEA) een heftige discussie tussen een klant en de cassière omdat de klant een plastic bekertje heeft gepakt om haar wijn uit te drinken, terwijl dat natuurlijk een glas had moeten zijn.

De vrouw voor me in de rij draait haar hoofd nog eens mijn kant op. 'Ja, dàt gebeurt in Amersfoort dus niet', snibt ze. Triomfantelijk tovert ze een IKEA-familypas uit haar portemonnee. Want daarmee krijgt ze een gratis kopje koffie. Samen met haar man loopt ze richting een leeg tafeltje, twee lullige Zweedse vlaggenprikkertjes sieren hun gebakjes.

Ze heeft me overtuigd; ik word ook lid van de IKEA-family.

Vandaag nog.

De verbeelding van het journalistieke feit

2007-02-01T10:13:00.000+01:00

Op de website van het Algemeen Dagblad is een filmpje te zien, waarop de laatste minuten zijn vastgelegd van de 25-jarige Scheveninger Pascal Triep, die maandag door een steekincident om het leven kwam.

Buiten het feit dat dit natuurlijk een verschrikkelijk incident is, begrijp ik echt niet waarom het op deze manier wereldkundig moet worden gemaakt. Wie heeft er baat bij het zien van beelden waarop het neergestoken slachtoffer opkrabbelt, wankelt en vervolgens voorover over een hekje valt?

Waanzin vind ik het. Een intens gevoel van walging borrelt in me op. En dan heb ik het filmpje nog niet eens gezien. Welke overweging zou op de redactie van het AD de doorslag hebben gegeven om het filmpje te plaatsen? En met welke reden stuurt iemand zo'n soort video naar een krant?

Ik moet onbewust denken aan de foto's van de wantoestanden in de Abu Grhaib-gevangenis en de video van de onthoofding van de Amerikaanse zakenman Nick Berg. Weliswaar van een andere orde, maar tevens amateurbeelden van gruwelijke daden, die dankzij het internet - hèt medium dat de massa heerser over het nieuws maakt - bovendien een iconische status zijn gaan bezitten en zich in het collectief geheugen over Irak hebben genesteld. Ze tonen stuk voor stuk misdaden tegen de menselijkheid, waarvan ik absoluut vind dat ze voor het voetlicht moeten worden gebracht. Maar ik betwijfel of dit de juiste manier is. Moet aan deze beelden eenzelfde belang worden toegekend als aan het journalistieke feit op zich?

Ik begrijp dat een gedegen krant zulke foto's en video's niet plaatst uit sensatiezucht en dat bij de keuze een weloverwogen afweging is gemaakt of de nieuwswaarde van de op zichzelf staande beelden voldoende afweegt tegen morele bezwaren en de 'plicht' om je lezers te beschermen. En misschien is het een journalistieke onontkoombaarheid waaraan niet valt te ontsnappen. Maar toch vraag ik me af of zullke goed beargumenteerde keuzes het gewenste effect hebben.

Voor Frederique

2007-01-23T23:59:00.000+01:00

Hij sprong op en liep met ferme passen bij het bed vandaan. Met een woeste maar vastberaden zwaai gooide hij het naast haar neer.

"Doe jij het maar... Ik ben te zenuwachtig."

Bonnie is boos, maar niet dom

2007-01-19T16:38:00.000+01:00

Bonnie St. Claire is boos op BNN. Ze zou de dupe zijn geworden van een niet werkend stemkastje tijdens de Nationale IQ-test.

"Ik ben door deze toestand gedoemd om de rest van mijn leven als 'dat alcoholverslaafde blondje' te worden gezien. Volgens deze uitslag zou ik geestelijk gehandicapt moeten zijn. Maar ja mijn stemkastje deed het niet. Vind je het gek dat ik er zo belabberd vanaf ben gekomen?", aldus de zangeres.

Nou Bonnie, ik kan je geruststellen; ook zonder de uitslag van deze test vinden mensen je waarschijnlijk dat 'alcoholverslaafde blondje'. Persoonlijk zou ik je er bijna van gaan verdenken zelf met dat kastje te hebben geknoeid (dit uit angst voor de werkelijke uitkomst), ware het niet dat ik betwijfel of je IQ daar hoog genoeg voor is. Maar dat zullen we nooit weten.

Borstklopperij

2007-01-12T18:01:00.000+01:00

Vandaag (eigenlijk gisteren) heb ik een prestatie geleverd, die ik graag even met iedereen wil delen.

Ik heb de voorpagina gehaald, met eigen nieuws. Over taalbeheersing bij Rotterdamse rechtenstudenten.

En dat is een heel gaaf gevoel.

Geheimen

2007-01-04T15:24:00.000+01:00

Vanaf vandaag kun je anoniem je persoonlijke geheimen op een website zetten.
Wil je weten wat je mede-nederlanders allemaal voor dirty secrets hebben of zijn je vrienden niet te vertrouwen: surf naar briefgeheimen.

Altijd al een keer gepubliceerd willen worden, dit is je kans. Uiteindelijk worden alle geheimen gebundeld in een boek.

Eindejaarsblues

2006-12-29T15:28:00.000+01:00

Het is weer zover: het jaar is bijna voorbij. Voor het feest losbarst zijn de laatste dagen van een jaar gereserveerd voor terugkijken. De kranten staan vol met lijstjes van de beste boeken en cd’s. Op televisie zie je alle ellende die je eigenlijk niet had willen weten, nog een keer voorbij komen, in ontelbare jaaroverzichten. Ik lees, kijk en luister er liever niet naar.

Toch betrap ik mezelf ieder jaar weer op het evaluatie moment. Wat heb ik het afgelopen jaar allemaal gedaan? Naar de grote lijn gekeken was het best een goed jaar. De studie ging goed en was geweldig, al had ik de afgelopen tijd meer aan mijn scriptie kunnen doen. Ik ben gestopt met roken, en weer begonnen. Naar volle tevredenheid, laat daar geen misverstand over bestaan. Ik ben ontkomen aan gruwelijke ongelukken en niet dikker geworden, ben naar Amsterdam verhuisd en heb nieuwe vrienden gemaakt.

Naast de grote lijn en vele hoogtepunten, waren er ook dieptepunten. Er waren nog genoeg fouten te maken en diepe kuilen om in te vallen. Maar dat maakt niet uit. Ik ben dit jaar gelukkig geweest en er is niets dat ik anders had willen doen.

De volgende stap is het bedenken van goede voornemens. Ik weet geen dingen die ik het afgelopen jaar gedaan heb, die ik komend jaar niet meer wil doen. Goede voornemens, zeker als ze ingaan op 1 januari, zijn volgens mij gedoemd te mislukken.

Maandag is het 2007. En net als voorgaanden jaren is alles op 1 januari gewoon hetzelfde. En dus ga ik door met alle ontelbare dingen die ik doe, omdat ik leef. Daarom voor het nieuwe jaar geen voornemens, voorspellingen of filosofieën. Hopelijk ben ik gewoon weer een jaar gelukkig.

Ik neem afscheid van 2006 met een paar van mijn lievelingszinnen uit een heel mooi lied van Maarten van Roozendaal.

Laat mij in mijn zeven sloten
Laat mij de draad volslagen kwijt
Aan gezelligheid ten onder
Richting eindeloze tijd
Uit volle borst op weg naar nergens
Zonder reden, zonder doel
Met mijn zeden en mijn zonden
En mijn angstig voorgevoel

In een verre stad waar goede buren nabije vrienden worden

2006-12-19T00:44:00.000+01:00

Daar zaten we dan op onze eerste dag, bijna anderhalf jaar geleden. Veertig nieuwe masterstudenten journalistiek. Allemaal al enkele jaren aan het studeren, maar opgetogen als was het onze allereerste dag als student. Afwachtende blikken, aftastende houding, voorzichtige grapjes.

Wat was ik blij om te zien dat F., met wie het op de introductiedag al meteen klikte, ook was aangenomen. F., het op het eerste gezicht zo gereserveerde meisje, maar stiekem als geen ander in voor welke mallotige onderneming dan ook. Altijd was er tijd voor een kop thee of een filmpje, ondanks scriptie, club, werk of sport. F. wees me de eerste dagen de weg in de stad (en op de kaart), nam me achterop haar fiets mee naar de andere kant van Groningen voor de eerste opdrachten, leende me aantekeningen voor het eerste tentamen, nodigde me uit bij huis-etentjes, hing solidair naast me om de paal op het eerste uit de hand gelopen journalistiek-feestje en liet me na datzelfde feestje slapen op het logeermatrasje in haar huis, dat wel in de stad lag. Er zouden nog veel van zulke avonden volgen. We werden vriendinnetjes, F. en ik.

Net zoals L. en ik. Het had weinig gescheeld of we hadden al meteen een bloedhekel aan elkaar. Op dag twee sommeerde ze me de tentamenaantekeningen met haar te delen op zulks een onbehoorlijke wijze dat er van een wederzijdse warme vriendschap nou niet direct sprake was. Dit veranderde toen bleek dat haar lontje op bepaalde dagen in de maand gewoon wat korter is dan op andere dagen en ze daar op een bijzonder grappige, bewonderingswaardige en onnavolgbare manier mee omgaat. Na talloze Net 5-dinsdagavonden met dokter McDreamy en bergen chocoladerozijnen ter compensatie van de altijd net niet-helemaal-zoals-op-het-plaatje-gelukte culinaire creaties, de nodige hardloopsessies door de hele stad en uren van afwisselend droogkomisch en hilarisch commentaar tijdens de woensdagochtend-colleges bleken L. en ik een erg fijn duo.

Toen verscheen N. ten tonele, die al snel besloot dat wij nooit vriendinnetjes zouden worden. Want ik ging immers om met F. en F. was lid van een studentenvereniging en studentenverenigingtypes (en vrienden daarvan) zijn nou eenmaal niet zo aan N. besteed. Tja, in de begindagen van een nieuwe studie zijn dit soort eerste indrukken van levensbelang. Toch nuttigde ik - om redenen die ik nu niet meer weet - na enige tijd een avondmaal met N. en kwamen we erachter dat we niet alleen eenzelfde soort familiegeschiedenis delen, maar ook over dezelfde dingen dromen, om dezelfde dingen huilen en om dezelfde dingen lachen. Nog altijd heb ik haar niet vergeven dat ze me pas ver in het najaar meenam naar het Noorderplantsoen. Maar ontroostbaaar zat ik bij N. op de bank toen het uit ging met mijn vriendje. Snikkend van de lach zat zij aan de bar in onze stamkroeg foto's te maken toen ik van zattigheid de tafels wel even zou poetsen tegen sluitingstijd. Samen sliepen we op haar dakterras onder de sterren, dromend over alle reizen die we nog gaan maken.

Zonder de master hadden we elkaar waarschijnlijk nooit een blik waardig gekeurd, zo verschillend als we zijn. Maar nu brachten we uren en uren zwoegend met elkaar door achter de computer om de soms bijna dagelijkse deadlines te halen en besloten we de vrijdagmiddag met bier en chips in 'onze' newsroom tot het Harmonie-gebouw zijn deuren sloot. Gevieren maakten we deel uit van het bestuur van de studievereniging. We vlogen elkaar in de haren en schreeuwden door elkaar heen tijdens vergaderingen, maar wat waren we trots op elkaar, alles en iedereen na die fantastische, spontaan georganiseerde bonte avond, de driedaagse studiereis naar Brussel en de zomerse barbeque aan de Hoornse Plas.

Vorig jaar baalde ik als een stekker dat ik niet was aangenomen op de opleiding in Amsterdam. Nu bezet een nieuwe groep masterstudenten dagelijks 'onze' newsroom, vertrek ik bijna naar de hoofdstad voor mijn stage en kan ik me haast niet voorstellen dat het ergens leuker is dan hier. Gelukkig hebben F., L., en N. de grote trek al gemaakt en staan ze ongetwijfeld klaar om me, met genoeg chocorozijnen in de aanslag, de weg te wijzen in alweer een nieuwe stad, naar weer een nieuwe stamkroeg. Maar toch moeten we misschien ook snel een weekendje naar Groningen.

De schaduw van de wind

2006-12-18T22:23:00.000+01:00

"Een geheim is evenveel waard als degenen voor wie we het moeten bewaren."

Drugsoma

2006-12-06T17:14:00.000+01:00

Al een beetje oud, maar toch, respect.

Een 92-jarige vrouw uit de Amerikaanse stad Atlanta is tijdens een vuurgevecht met de politie om het leven gekomen. Drie agenten raakten gewond. Dat heeft de politiewoordvoerder van de stad Atlanta woensdag laten weten.

De politie stond met een huiszoekingsbevel bij de vrouw op de stoep. Kort daarvoor had een undercoveragent op het adres drugs gekocht. Toen de agenten het huis binnen stapten, opende de vrouw het vuur. De politiemensen schoten terug.

bron: rtl nieuws

Trouw

2006-12-06T16:59:00.000+01:00

Hier een eerste teken van leven vanaf mijn stageplek. Dag vier zit er bijna op. Het resultaat: een kaderstuk, een kortje en twee keer hart (groot stuk met foto).

Gisteren heb ik telefonisch mijn nieuwe oma ontmoet (ze weet het zelf nog niet). Mevrouw Kolfoort, 84, heeft een vriend, rijdt auto en het zeilen kan haar niet hard genoeg gaan. Ik werd spontaan verliefd op het mens.

Vanmiddag kreeg ik de opdracht iets te doen met het bedrijf Robin Good. Ze organiseren maatschappelijk verantwoorde bedrijfsuitjes. Na een ronde bellen had ik mijzelf twee reportage-uitjes en een interview geregeld. Twaalfhonderd woorden, voor de Gids. Al na een uur kwam de domper; beide bedrijfsuitjes afgezegd. Repo naar de klote.

Gelukkig is net mijn eerste echte eigen idee enthousiast ontvangen. Dat maakt het repo-verdriet een beetje goed. Nu nog het laatste kwartiertje doorkomen en dan mag ik naar de bank. Van stagelopen word je moe.

It's a small world after all

2006-12-04T22:46:00.000+01:00

‘Sprookje op het station. Zou mijn prins vandaag uit de trein stappen?’ prijkt de spreuk op de Loesje scheurkalender in de wc van mijn huis. Het is half juli. Ik ben net met een slaperig hoofd uit bed gestapt als Loesje mijn verbazing weet te schetsen en m'n gedachten een maandje terug in de tijd stuurt...

13 Juni. Amsterdam Centraal. De trein van iets over vijf naar Groningen/Leeuwarden. Verwarring in Amersfoort. De stem van de NS-mevrouw kraakt door de coupé. Gelukkig weet iemand te ontcijferen dat er moet worden overgestapt voor de richting Groningen. Ik en de jongen van schuin-tegenover-me-in-de-vierzits pakken onze spullen en verlaten de trein.

Een prins is het niet. Althans, geen echte, zoals ze destijds bij de gebroeders Grimm van de drukpersen rolden. Maar mij hoor je niet klagen. Het is 2006, prinsen rijden niet meer op ’n wit paard maar in ’n gele trein, dragen geen ribfluwelen kleedjes, maar gaan keurig in pak getooid, sturen geen bodes dagenlang door weer en wind om hun geliefde prinses een boodschap te brengen, maar zenden – zoals de moderne communicatie het verlangt – hun hartenkreten graag per sms en liefst in maximaal 160 tekens. Ach, eerlijk is eerlijk. Ik ben op deze zomerse dag ook niet bepaald voorzien van glazen muiltjes, ebbenhoutkleurige vlechten, vuurrood getinte lipjes en een prinseswaardig kostuumpje.

We hebben het gezellig, deze moderne prins en ik. Hij moet ook naar Groningen, sterker nog, woont om de hoek. We praten, lachen, fietsen samen naar huis. De reis vliegt voorbij. Prins vraagt mijn nummer, ik zijn e-mail. Op z’n hedendaags romantisch.

Prins blijkt echter over ’n ouderwets en ontegenzeggelijk charmant rederijkerstalent te beschikken. Weliswaar via de mail geopenbaard, maar dat is hem onmiddellijk vergeven vanwege treffende volzinnen, een aangename stijl en een gezonde dosis zelfspot.

Enkele dagen later siert Het sprookje van de ongelukkige prinses mijn inbox. Ok, de titel is wederom niet à la Grimm, maar ik ben ook nog steeds geen Assepoester of Sneeuwwitje. De inhoud blijkt een grappig verhaal over (jahaa!) een oogverblindende prins, een beeldschone prinses, een trein en een geanimeerd gesprek. En ze leven zelfs nog lang en gelukkig, de prins en prinses. Ah, toch nog iets van de grootmeesters geleerd. Goed zo prins!

Gevoelig als ik ben voor mannen die het schrijfgerei weten te hanteren, heeft deze prins mijn interesse gewekt. Dus schrijf ik een sage terug. En al gauw is daar een eerste afspraakje, dat weldra wordt gevolgd door een tweede, en een derde. Prins en ik hebben het leuk.

Dan wordt het 8 juli en schrijf ik prins een kaartje om te laten weten dat ik ‘m wel een leuke prins vind. Maar daar blijkt prins niet zo van gecharmeerd. Nee, daar schrikt prins van. Waarop hij prompt zijn prinsige principes overboord gooit en mij niet veel later in iets meer dan 160 tekens weet te vertellen dat hij niet denkt dat deze prins en prinses tot koninklijk paar gekroond gaan worden. Huh?

Stop. Dit was toch een sprookje? En jij toch een prins? Dat gaat zo toch niet? Bovendien, je mag dan wel een prins zijn, maar wel eentje in 2006. Als een prinses een prins anno nu vertelt dat ze ‘m leuk vindt, bedoelt ze dat ze een leuke tijd met hem heeft, niet dat ze op het punt staat onder luid trompetgeschal de rode loper naar het altaar uit te rollen.

Nou hoor. Het sprookje is uit. En die prins en prinses? Tja, die leefden nog lang en ongelukkig. Ofzo.

Wat zou Loesje hierop te zeggen hebben?

Sinds ik dit schreef is het enige tijd stil geweest rondom de prins. Ik ging de zon tegemoet, met een stiekem, maar vurig verlangen dat mijn prins ergens die zomer zou veranderen in een kikker. En hij vertrok waarschijnlijk opgelucht op vakantie, in de hoop nooit meer wat van zijn ongelukkige prinses te vernemen.

Maar na de zomer werd al snel duidelijk dat het in ’t Groninger sprookjesbos moeilijk verdwalen is en zo geschiedde dat prins en ik elkaar nog geregeld tegen het lijf lopen. Toevallige ontmoetingen op straat of in de supermarkt, meestal bezegeld met een gezellig kletspraatje en flauwe grapjes over wie er nou maar niet van wie afkomt. En, na het zoveelste incidentele treffen, inmiddels steevast beëindigd met de gevleugelde woorden: “Nou eh, ik zie je vast wel weer een keertje, ergens.”

Vorige week echter nam het toeval een licht bizarre wending. Met een surprise onder de arm en een backpack op de rug propte ik mezelf op het laatste nippertje in de overvolle vrijdagmiddagtrein en keek recht in de ogen van…jawel, de prins. Eigenlijk al bijna iets te vaak gebeurd om nog een gevoel van verbazing of ongeloof te veroorzaken, maar toch moest ik een kleine proestbui onderdrukken. Vanzelfsprekend hadden we ook deze keer dezelfde eindbestemming en dus gingen we twee uur later vanaf station Utrecht opnieuw ieder onze eigen weg. Lachend deze keer. Dat gelukkig wel.

Wat klopt er niet?

2006-11-28T11:22:00.000+01:00

Het is 28 november, 14 graden, zonnig en ik word wakker met drie muggenbulten in mijn gezicht. Nog even en mijn verjaardag eind december valt in de zomervakantie...

Verhuizen

2006-11-24T21:25:00.000+01:00

De afgelopen drie dagen heb ik al mijn spullen in dozen gedaan. Morgen ga ik verhuizen. Ik heb heel veel spullen, zelfs na het weggooien van veertien overvolle vuilniszakken. Maar het is gelukt.

Nu staan alleen nog mijn computer en installatie. Al drie dagen zing ik uit volle borst mee met al mijn favoriete nummers, terwijl ik dat wat de afgelopen zes jaar mijn huis en thuis is geweest langzaam afbreek.

Mijn mooie kamer in alle kleuren van de regenboog. Het huis met dakterras, vanaf waar je de boomtoppen in het Noorderplantsoen kunt zien. Maanden gedacht aan alles wat ik zal gaan missen aan Groningen en aan wat ik in Amsterdam allemaal ga doen.

Over een paar minuten gaat de muziek uit. Dan is het echt afgelopen. Dag lief huis, dag mooie stad. "It's been a long time coming", zingt Maria Mena op de achtergrond.

Intelligente televisie

2006-11-16T09:29:00.000+01:00

"Ze kunnen gewoon geen peilhoogte van me krijgen."

Undercover Lover Remco verklaart aan zijn vriendin Nicole waarom hij is genomineerd voor de volgende eliminatie.

Las Vegas III: The Strip

2006-11-14T07:21:00.000+01:00

De Las Vegas Strip is zes kilometer lang en bestaat uit de beroemde hotels met hun casino's. Na een half uur in een limo-schuttle bus staan we halverwege de strip bij The Alladin. We beginnen aan het begin en lopen drie kilometer naar Mandalay Bay. Dit volgens een uitgedacht plan; om de hele strip en alle casino's in een dag te kunnen zien, leek het ons het meest logisch aan de linkerkant naar het begin te lopen, dan terug aan de rechterkant en aan het einde via de linkerkant weer terug naar de shuttle-bus pick-up.

Na een paar passen staan we voor het MGM Grand, dat met 5000 kamers het woord groot wel mag dragen. Binnen in het casino werd de sleur van gokkasten onderbroken met een paar leeuwen in een glazen kooi. Geweldig! Maar leeuwen in een kooi kunnen we in Nederland ook wel zien, dus snel op naar het Tropicana, waar ze een hele tropische binnentuin met flamingo's hebben. Eenmaal aangekomen kunnen we de tuin helaas nergens vinden en tijd om te zoeken is er niet. Mandalay Bay is de volgende stop, wederom een gigantisch gebouw, dat helemaal bestaat uit goudkleurig spiegelglas. We hebben het einde van de strip bereikt en het is tijd om te lunchen.

We eten, zittend op een stoeprand, een broodje als er naast ons een pink panter-roze hummer limousine parkeert. We vragen of we achter het stuur mogen zitten voor een foto. Grijzend klim ik achter het stuur, waarna ik van achteren een 'hello' hoor. Er blijken mensen achterin te zitten. Ze blijven keurig wachten tot Ardy en ik op de foto zijn geweest.

De tijd vliegt en we moeten nog zoveel zien en daarom beginnen we aan het wereldkampioenschap snelwandelen in Las Vegas. In moordend tempo rennen we iedereen voorbij en vliegen de hotels in; Paris, voorzien van eiffeltoren, New York New York, met voor de deur het vrijheidsbeeld en natuurlijk Caesars Palace. Drie keer kijken, veel foto's en weer verder. Enerzijds is het overweldigend, zeker als het donker wordt, anderzijds heeft het iets treurigs. Een eigen, surrealistische wereld, die zich afspeelt in replica's en nergens echt is, maar dat maakt Las Vegas juist zichzelf en uniek.

Als het donker is komt de strip echt tot leven en wordt het geheel nog onwerkelijker. De hoeveelheid lichten doen bijna pijn aan je ogen. We laten ons ontroeren door de fontein voor het Bellagio, de vulkaan voor Le Mirage valt tegen en de piratenshow van Treasure Island is tenenkrommend slecht.

Dan is het tijd voor de terugweg langs de linkerkant en is het moment aangebroken waar we al de hele dag op wachten; we gaan gokken. We hebben nog twee uur de tijd. In The Venetian verliezen we alleen en moeten we ook nog 14 dollar betalen voor twee bier. Bij de Mirage hebben we geen geluk met gokken, maar de drank is gratis. Opeens moeten we rennen om de laatste bus te halen. Als we bij de parkeerplaats aankomen is de shuttle al weg. Daar zitten we om half twee 's nachts aangeschoten in een parkeergarage. Gelukkig kunnen we een telefoon lenen en zorgt een hotelmedewerker dat we alsnog opgehaald worden. Even later stopt er een grote zwarte jeep met geblindeerde ramen, die ons naar het hotel brengt.

Nu we weten dat als je gokt de drank gratis is, rennen we gelijk door naar het casino, gooien een dollar in de 1 cent-gokkast en zetten het op een zuipen. Als trailer park-trash hangen we achter de machines en rennen we alle kanten op, voorzien van bier en cosmopolitans. Dankzij het gokken met 5 cent per keer kunnen we het heel lang volhouden, want winnen doen we niet. Als we voor de zesde keer echt naar de kamer gaan, we hebben samen ongeveer 80 dollar verloren, gooit Ardy nog een keer een dollar in de 5 cent-kast. Opeens begint de kast te loeien; we winnen 70 dollar. Dolgelukkig gaan we het innen en vieren het aan de bar, waar we nog vier gratis cosmo's opslurpen.

Om zeven uur 's ochtends zijn we dronken en hebben we de hele nacht gegokt voor tien dollar. Las Vegas is geweldig!

Las Vegas II

2006-11-12T19:05:00.000+01:00

Opeens doemt er in de verte een grote lichte vlek op in het zwarte landschap onder ons. Een Egyptische pyramide, de Eiffeltoren en het Vrijheidsbeeld vormden het eerste beeld van Las Vegas, gisteravond om 18.15 lokale tijd (Ned. 03.15). Wauw, zelfs in het donker is Las Vegas zoals in de films; overweldigend. Twintig uur reizen en zes tijdszones later sta je tussen de gokkasten op je bagage te wachten. Onze met goud behangen en in tijgerprint rokjes gestoken medepasagiers hangen al met een sigaret op de lip aan de hendel.

Het resort, waar we een half uur later en 50 dollar lichter worden afgeleverd, overtreft de stoutste dromen. Qua luxe, gemaaktheid, grote en absurditeit. Het is Italie in Amerika, met de Spaanse trappen en een aangelegd meer waar gondels in dobberen. Het bed is zo groot dat wij ons er op stortten en er met veel moeite afkomen om te eten.

Nu is het moment dan daar, we gaan naar Las Vegas Strip. Er volgt snel een verslag, als Ardy me tenminste niet voor veel geld (hopelijk toch) aan een rijke olie sjeik of veehandelaar verkoopt.

Las Vegas

2006-11-10T15:22:00.000+01:00

Voor mijn onaardige logje over Nederland heb ik straf gekregen: griep. Zes dagen op de bank liggen en yoghurt eten. Zes dagen As the world turns en Shownieuws. Ik ben dol op bankhangen, mijn hobby tijdens mijn middelbare schooltijd, maar ziek op de bank liggen is toch een stuk minder prettig. Morgen vlieg ik met mijn bacillen voor een ict congres naar Las Vegas. Ik mis Nederland nu al.

Brokkenpiloot

2006-11-09T13:18:00.000+01:00

Ok, dat mij het talent ontbeert om te klussen, fietsen te maken of computers te repareren verbaast inmiddels niemand meer. En dat is ook niet erg. Met behulp van mijn kleine, compacte, oranje setje Ikea-tools, 'n hoop rechterhanden van bereidwillige vrienden en familie, mijn Groningse fietsenmaker "Joost in alles" en diens goedlachse Oost-Europese compagnon Zoran, hangt en staat in mijn kamer alles waar ik het wil, heb ik mijn computer nimmer uit het raam hoeven gooien en is mijn fiets nog nooit volledig in elkaar gestort.

Daarnaast heb ik voor al deze anti-talenten ook heel wat terug gekregen. Ik ben ter compensatie namelijk gezegend met een multi-talent voor het maken van brokken. En soms gaat dit niet alleen gepaard met gevaar voor eigen leven, maar leg ik zelfs dat van anderen zo nu en dan in de waagschaal. Zo heb ik mezelf dit jaar tien hechtingen bezorgd door in een ijskoude februarinacht met mijn kin op een bevroren vijver te belanden (fiets heeft dit voorval wonderwel overleefd) en stond ik onlangs emmers water te hozen in onze keuken, die ik eigenhandig onder water had gezet door de kraan te lang te laten lopen.

Afgelopen week echter bereikte mijn klunzigheid het hoogtepunt. Ter hoogte van Arnhem schrok ik wakker in de trein met het besef dat ik de (gas)kachel in mijn kamer had laten branden. Op zich geen ramp (hij stond niet heel hoog), ware het niet dat ik er wat op te drogen had gelegd en ik de komende dagen niet thuis zou komen. Oeps. In opperste staat van opwinding belde ik mijn huisgenoot met de vraag of hij mijn kamer in dacht te kunnen komen zonder sleutel. Hij vroeg me uiterst kalm of ik zeker wist dat ik m'n kachel aan had laten staan (ja!) en of er écht wat op lag (JA!) en stelde me vervolgens gerust met de woorden: "Ik eet even mijn avondeten op en dan kijk ik wel."

Toen na de nodige telefoontjes bleek dat ook de huisbaas niet erg enthousiast was om ons uit de (naderende) brand te komen helpen ("Nee, wij hebben geen reservesleutel...nou, bel maar even terug als het is opgelost"), de buren niet in het bezit waren van een ladder om mijn balkon mee te kunnen bestieren en vervolgens een ruitje in te gooien ("Maar toch veel succes!") en de brandweer opperde dat we zelf de deur maar even moesten zien te forceren ("Tja, als wij het komen doen kost het 55 euro"), sommeerde ik de bewuste huisgenoot andermaal om actie te ondernemen, waarop hij besloot mijn deur te lijf te gaan met een hamer. Tien minuten later kreeg ik een sms: "Ik ben erin, de kachel is uit en je shirtje is droog." Gelukkig maar, geen brand. En zelfs mijn shirtje nog heel. Alleen had ik nu dus een gat in mijn deur en een kapot slot.

Inmiddels is het gat profisorisch gedicht met karton, plakband en een vuilniszak en ben ik in afwachting van een nieuwe deur. Eind goed al goed. Zou je denken. Tot ik vanochtend mijn kachel opnieuw probeerde aan te maken en het ding in plaats van een behaaglijk vuurtje een steekvlam gaf, een enorme knal produceerde en een wolk stof uitkuchte. Tot overmaat van ramp viel mijn deur alsnog in 't (kapotte!) slot en heb ik vandaag een uur opgesloten gezeten in mijn eigen kamer voordat de hamer uit mijn kleine, compacte, oranje setje Ikea-tools eindelijk soelaas bood (het gat in mijn deur is slechts groot genoeg om een hoofd door te steken, niet om doorheen te klimmen).

Gelukkig ga ik bijna verhuizen. En zit ik nu met hoofdpijn (van de gaslucht) en koude handen (ik durf de kachel niet meer aan te raken) achter mijn computer, op zoek naar een nieuwe kamer in Amsterdam. Met centrale verwarming.

***Zooi

2006-11-03T14:59:00.000+01:00

Soms vind ik Nederland mooi. Als de zon over de met koeien en paarden gevulde weilanden schijnt. Of wanneer ik vanuit de trein een reiger op de oever van een sloot zie staan.

Nu ben ik net terug uit Marokko en vind ik Nederland in een woord ruk! Alleen maar die vervelende weilanden en akkers met achtelijke beesten en het regent en wat is het f*cking koud. Neem dan Marokko, prachtig, met bergen en een ruige kust en 28 graden. Ik wil terug!

Make my day

2006-10-16T17:03:00.000+02:00

H-o-e-r-a! Lingo blijft waarschijnlijk toch op de buis...! RTL heeft te kennen gegeven zich over het programma te willen ontfermen, als de publieke omroep er inderdaad mee stopt.

Ik wacht met spanning op 't moment waarop de overheid besluit 'n raadplegend referendum te houden:

Lingo, wel of niet naar RTL?

Marokko

2006-10-15T21:43:00.000+02:00

Vakantie vieren gebeurt dit jaar in Marokko. Dinsdag verlaat ik Nederland voor een paar weken. De eerste bestemming is Marrakesh. Hoewel dit eigenlijk geen alledaagse rompslomp weblog moet zijn, zet ik bij deze toch even de link naar onze Riad voor de eerste twee nachten online. Het is te mooi om niet te delen.

Tot november.

Tip?

2006-10-14T12:41:00.000+02:00

Bij gebrek aan intelligente gedachten, gewoon iets leuks:

Alle gekheid op een stickje

And the winner is...

2006-10-12T14:29:00.000+02:00

Beste mensen,

Met veel vreugde kunnen wij melden dat niemand minder dan:

THIJS JACOBS

de winnaar is van onze prijsvraag!!!!!

Dus Thijs, wij verwachten spoedig een gastlog van je te ontvangen.

(Over de uitslag kan niet worden gecorrespondeerd . De redactie behoudt zich het recht voor artikelen te redigeren en in te korten.)

Grote Roerganger

2006-10-11T10:42:00.000+02:00

Geen Stijl schreef een aantal maanden geleden een wedstrijd uit met de opdracht: uitbeelden hoe trots we zijn op Nederland. De winnaar is Tim Schuhmacher met de Grote Roerganger:

bron:http://www.geenstijl.nl/

Hilarisch.

Plagiaat

2006-10-06T14:56:00.000+02:00

Een aantal maanden geleden bedachten RH en ik een, volgens ons, fantastisch televisieprogramma: Temptation Weiland. Van daad bij woord voegen is het nog niet gekomen, maar het plan blijft bestaan.

Grote schrik bij het zien van nrc.next vandaag:

We zoeken nog acteurs...

Fetisj

2006-10-06T11:36:00.000+02:00

In het kader van de Dag van Respect hadden Pauw en Witteman gisteravond rechtenstudent Mohammed Vaizal Ali aan tafel. Vaizal Ali is afgewezen na een sollicitatie bij de gemeente Rotterdam omdat hij weigert vrouwen een hand te geven. Na een discussie over het wel of niet schudden van vrouwenhanden, stelde Paul Witteman hem de vraag of hij gevoel voor humor heeft. Een filmpje van de Vliegende Panters over angst voor moslims kon Vaizal Ali niet tot een glimlach bewegen en de spotprenten in de Deense krant Jyllands-Posten hadden hem ook geen lachstuip bezorgd. Allemaal "wittemans humor", volgens Mohammed. Daarop raakte hij met Diederik Ebbinge, een Vliegende Panter, in een discussie over vrijheid van meningsuiting. Wij moeten in het Westen meer rekening houden met de gevoelens van anderen vindt Vaizal Ali. De reden dat wij dat niet doen is, omdat wij last hebben van een "vrijheid van meningsuiting fetisjisme".

Ik heb atijd al een fetisj willen hebben.

UB

2006-10-04T11:48:00.001+02:00

Gisteren moest ik werken in de UB. In de kantine, achter de kassa. Een uitstekende plek om het UB-volkje eens aan een nauwkeurige observatie te onderwerpen, zo bleek. Meest opvallende conclusie: mensen (vooral mannen) stemmen hun loopje af op hun imago.

Zo liep er een jongeman, haartjes perfect gestileerd in nonchalant model net-uit-bed, hip gekleed in rood shirt-met-nummer en een beetje baggy broek met dito stylish verantwoorde sneakers. Het snoertje van zijn mp3-speler bungelde vrolijk mee op de maat waarop hij een soort van bouncend zijn weg vond naar de koffieautomaat.

Neem dan de ietwat stijver uitziende student die luttele minuten later voorbij kwam. Op zijn bruine, suède veterschoenen en in een keurig gestreept bloesje en een even keurige pantalon, schreed hij voort naar de kassa. Zijn halflange haar met veel zorg (en gel) studentikoos naar achteren gekamd, licht opkrullend matje in de nek.

Of het wat meer stoere type. Gekleed in vooral wijde, gemakkelijk zittende kleding, beende hij met grote passen door de kantine, het hoofd langzaam van links naar rechts meedeinend op de maat van zijn tred, intussen subtiel rondkijkend of hij nog werd bekeken of – erger nog – goedkeurende blikken naar zijn eigen spiegelbeeld in het raam werpend.

En allemaal kwamen ze hun koffie bij me afrekenen. Ik hoop dat ik volgende week weer mag werken.

Prijsvraag

2006-10-02T12:26:00.000+02:00

Om het entertainment-gehalte nog maar 'ns wat op te krikken, volgt nu een heuse prijsvraag:

Wie is dit, op wat?

Onder de juiste inzendingen verloten wij de publicatie van een gastlog.

Nanda & Lieke

JSF

2006-10-02T12:20:00.000+02:00

Het kabinet gaat met de Amerikaanse regering overeenkomsten tekenen over de ontwikkeling en productie van het gevechtsvliegtuig JSF.

Dit betekent niet dat ons land het vliegtuig in de toekomst ook daadwerkelijk zal gaan importeren, maar het zou Nederland mogelijk schade berokkenen door nu af te haken bij de verdere ontwikkeling van de Joint Strike Fighter, zo meldde de website van de NOS vorige week.

Het kabinet is dus vóór de ontwikkeling van de JSF, maar heeft wel kritiek op bijvoorbeeld de export ervan naar landen als Israël. Impliceert steun aan de ontwikkeling van dit vliegtuig echter ook niet steun aan het gebruik en exploitatie ervan? Wat blijft er anders over van de waarde van steun aan een dergelijk project?

Ik weet niet waarom, maar ineens moet ik denken aan ‘onze’ politieke - maar uitdrukkelijk niet militaire - steun aan de oorlog in Irak, waar ik destijds ook al weinig van begreep. We staan er in principe wel achter, maar willen niet meevechten. Maar hoe doe je dat? Een oorlog politiek steunen en niet militair? Het een staat toch niet geheel los van het ander?

Ik vind ze ’n beetje raar, deze poldermodelachtige steunbetuigingen-op-papier-maar-niet-in-de-praktijk. Wel de dialoog zoeken, maar geen duidelijke keuzes durven maken. Want immers, wie netjes in het midden blijft lopen, zal niet van de weg raken…?

Hui

2006-10-01T12:56:00.000+02:00

Hui is een Chinees jongetje van acht. Hij zit samen met zijn moeder vast in Kamp Zeist, waar zij wachten op uitzetting naar China. Hui is constant in het nieuws.
Ik schaam me diep, maar Hui begint me de keel uit te hangen. Ik heb een Hui overkill.
Daarom wil ik de Nederlandse media verzoeken vanaf maandag de schijnwerpers te richten op een ander kind dat in de gevangenis wacht op uitzetting.

40 procent

2006-09-29T15:56:00.000+02:00

In de trein van Groningen naar Amsterdam, woensdagavond 27 september. In Assen stapt een jongen in en gaat schuin tegenover mij zitten. Even later komt de conducteur langs. De jongen moet naar Tilburg en heeft een kaartje met 40 procent korting, alleen geen kortingskaart. Hij dacht dat de NS in een goede bui had besloten de kaartjes in de aanbieding te gooien.

Humor

2006-09-25T22:59:00.000+02:00

Een Brits jongetje van drie heeft op eBay een auto gekocht. Jack Neal betaalde 9000 pond voor een barbieroze Nissan. Waarschijnlijk stond het wachtwoord in de computer en heeft Jack automatisch ingelogd.

De foto is helaas beveiligd, maar bekijk Jack en zijn auto op The Sun Online

Gone

2006-09-23T13:35:00.000+02:00

Keep your sympathy
Don't need the healing to start
You've gone
Gone and made a beautiful hole in my heart

Elbow/ My very best

Prinsjesdag

2006-09-20T14:54:00.000+02:00

Dit jaar aan mij de eer om voor mijn werk berichten te schrijven over de miljoenennota. Over hoeveel geld het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap in 2007 heeft begroot voor informatie- en communicatietechnologie. Sinds gistermiddag 15.15 ben ik me aan het verdiepen in de miljoenennota. Vanochtend dansten de bedragen van het papier, dus belde ik het ministerie van OCW voor toelichting. Na vier keer doorverbinden kreeg ik Marijke aan de lijn.

Op mijn vraag waarom de bedragen in de tabellen op pagina 113 en pagina 210 niet overeenkomen, maar ruwweg 16 miljoen euro van elkaar verschillen, terwijl beide gaan over de begroting van ict, antwoorde Marijke vrolijk:

"Meid, ik heb geen flauw idee en tenzij ze die miljoenen op mijn rekening storten interesseert het me ook niet."

Citaat

2006-09-18T16:48:00.000+02:00

"Is die man echt of is het een grapje?"

Belora, zondag 17 september, Pintelier

De aanslag

2006-09-17T18:15:00.000+02:00

Dit weekend doorstond ik aan het Schildmeer de moeder der weekenden: familieweekend.

Voor velen een kwelling, bij mijn familie een groot feest. Feest, omdat alle twintig leden van mijn familie, hoe verschillend ook, een paar eigenschappen delen. Zo hebben wij dezelfde vervelende humor, zijn oorverdovend luidruchtig en houden van spelletjes. Dit samen met het drinken van heel veel alcohol, betekent ieder jaar een zelfgeorganiseerde aanslag op ons leven.

Vrijdagavond stond in het teken van hints. Erg vermakelijk waren de uitbeeldingen van; Het land van Maas en Waal, een homofoob, de appel valt wel ver van de boom en de anaaltampon. Niet van hoog niveau en niet geraden, maar onder het genot van 80 decibel per persoon en veel bier toch zeker hilarisch.

Zaterdagmiddag sleepten we ons katerige lijf naar de beeldentuin van een oude Groningse borg om te gaan vlag veroveren. Het mooie weer zorgde voor een extra dimensie; het spel spelen zonder de beeldenbewonderaars overlast te bezorgen. Uit angst voor een negatief antwoord hadden we de beheerder vooraf niet om toestemming gevraagd. Na anderhalf uur was de blauwe vlag gevonden en zat de gehele familie onder de schrammen en het bloed van het in blind fanatisme door bramenstruiken rennen. Dat alles en maar twee rare blikken geoogst, afkomstig van een stelletje die tijdens hun romantische wandeling opeens drie bezwete mensen met linten uit hun broek onder een rodondenderon in een walkietalkie zagen praten.

Na een paar uur te hebben gedronken en gegeten om bij te komen, was het tijd voor de laatste activiteit; karaoke. De vissen sprongen uit het meer van ellende, maar de aanblik van oom Bert die, met een roze pruik op, het nummer ‘met de vlam in de pijp’ zingt, vergeet niemand meer.

Nu zit ik uitgeput op de bank, de schaafwond op mijn duim half ontstoken. Nog maar 363 nachtjes slapen voor het weer familieweekend is.

Mooie huidskleur

2006-09-14T15:52:00.000+02:00

Vandaag overkwam mij iets geks.

Ik fietste over straat, toen een jongen – groot, breed, donker – zijn vaart inhield en naast me kwam fietsen. "Hé, ik ben vrijgezel', wist de in een wijd, rood basketballshirt geklede heer mij te vertellen. 'Sorry?", bracht ik uit. Hij herhaalde: "Ik ben vrijgezel, en jij?", en lachte een gouden tand bloot. "Eh…ik niet", stamelde ik enigszins verbaasd terug.

"Oh. Jammer. Je bent mooi. Je hebt een mooie huidskleur."
En weg fietste hij.

Tosti

2006-09-14T05:06:00.000+02:00

Na een aantal kroegen en veel drank zei hij tegen ons:

"Kom, we gaan eten tot de zon op komt."

Voor jou

2006-09-12T16:51:00.000+02:00

Zonder eisen
Op afstand
In dromen
In heden en verleden
Heb ik jou lief

Helaas

2006-09-12T16:46:00.000+02:00

Ik ben 25 jaren jong en een dagdromer. Persoonlijk vind ik ze geweldig, maar daarvoor zijn het dan ook mijn dagdromen. Sneller dan wenselijk word ik 26. Een droevige gedachte, omdat het betekent dat sommige van mijn dromen niet meer uit zullen komen.

Al sinds mijn 12de moet ik onder ogen zien dat ik nooit Madonna kan worden. Ook de kans dat ik de eerste vrouwelijke secretaris-generaal van de Verenigde Naties word is reeds uitgesloten. Dan had ik toch echt een andere opleiding moeten volgen. Hetzelfde geldt voor staaljagerpiloot en springruiter. En voor alle dingen die ik voor mijn 25ste hadden moeten gebeuren. Trouwen met Johnny Depp, de loterij winnen en een tieneridool worden met mijn zangkunsten.

Gelukkig veranderen dromen. Zo wil ik niet meer met Johnny Depp trouwen, maar met Orlando Bloom. Kan ik die loterij ook na mijn 25ste winnen en zingen kan ik helemaal niet. Eén Madonna is wel genoeg.

Dromen van de toekomst is ook veel leuker. En er zijn nog genoeg dingen om van te dromen. Zo kan ik nog altijd een Arabische prins aan de haak slaan, mijn helikoptervliegbrevet halen en een rol in een geweldige film krijgen. Of de hele wereld bereizen en daar prachtige verhalen over schrijven. Een hostel in Azië beginnen is nog altijd mogelijk, al is de kans dat ik een wereldberoemde violiste word snel aan het slinken.

Eerst maar eens 26 worden.

Gefeliciteerd

2006-09-12T00:17:00.000+02:00

De trein van Amsterdam naar Groningen. Halverwege Amersfoort begint aan de andere kant van de coupé een vrouw borrelglaasjes uit te delen. Op het ritme van de trein beweegt ze zich voort met een paar dozen. Twee andere vrouwen schenken likeur in de glaasjes. Geduldig wacht ik op mijn beurt, maar ik word overgeslagen, net als mijn overbuurman. We kijken elkaar teleurgesteld aan. Nieuwsgierig probeer ik iets op te vangen over het waarom van deze actie. Misschien is het om mensen te herinneren aan 9/11. Een campagne van de Vereniging voor Alcoholisme. Een goed doel dat donateurs wil werven. Of zijn ze ingehuurd door de NS om het imago op te poetsen.

Dan valt me op dat overbuurman en ik niet de enige zijn die geen glaasje hebben gekregen. Voor zover ik kan zien zijn het zelfs alleen mannen die aan een likeurtje nippen. Het is vast een vrijgezellenfeestje. De dames zijn zeker 50 en als je dan nog aan de man komt mag je het best wereldkundig maken bij een groot publiek. Een blik op de lege handen van overbuurman brengt me aan het twijfelen. Aan de andere kant, met zijn minstens 70, dikke bril en geruite overhemd is het bepaald geen prins op het witte paard. Een paar minuten later komt de glazenvrouw opnieuw langs, nu met jus d'orange. Raar. Dan maar vragen.

De man in de vierzits naast me is vandaag 12.5 jaar getrouwd en iedereen met een borrel hoort bij de vriendengroep. Enigzins teleurgesteld feliciteer ik hem in de hoop alsnog een glaasje met inhoud te bemachtigen. Slechts een flauwe glimlach en een korte knik. Voor zijn vrouw hoop ik dat zij een van de twee dames is, die vijf minuten geleden met halfvolle flessen likeur terug naar hun zitplaats gingen. Zal ze nodig hebben.

Boem

2006-09-06T11:52:00.000+02:00

Het UWV-gebouw in Assen is vanochtend na een bommelding ontruimd . Rond half elf kwam de melding binnen. Details omtrent de bommelding zijn vooralsnog onbekend.

Wordt vervolgd...

Loos alarm. Om half een werd het gebouw weer vrijgegeven.

Lezersvraag

2006-09-06T10:34:00.000+02:00

De zwoele zomer zondagavond staat in het teken van zomergasten. Soms leuk en soms gewoon lang. Bij elke aflevering pijnig ik mijn grijze massa; welke fragmenten laat ik zien als ik aan de tafel zou mogen plaatsnemen en wie nodig uit mocht ik, door een verschuiving in de kosmos, ooit gevraagd worden het programma te presenteren.

Leuk om over na te denken en leuk om van anderen te weten, dus leuk als vraag op een weblog. Helaas heeft niemand minder dan Rodehond deze lezersvraag al op zijn weblog gesteld. Het wiel twee keer uitvinden is zinloos, daarom allemaal naar www.rodehond.web-log.nl om je eigen zwoele zomeravond samen te stellen.

Verkeersbord

2006-09-05T16:55:00.000+02:00

In Drenthe en Groningen kunt u op de weg voor verassingen komen te staan. Zo treft u langs de N386, tussen Peize en Vries, een driehoekig verkeersbord met rode rand, voorzien van de tekst: Invaliden!
U bent gewaarschuwd.

Tijdens werkzaamheden aan de A28 tussen Assen-Groningen is de homo-ontmoetingsplaats Glimmermade afgesloten. Gelukkig is ook hier een verkeersbord om onduidelijkheden te voorkomen. Een geel bord met zwarte letters: Verzorgingsplaats Glimmermade afgesloten.

De vraag

2006-09-05T16:53:00.000+02:00

Een fascinerend verschijnsel doet mij ieder jaar weer dezelfde vraag stellen.

Hoe kan het dat tien vliegen per dag wel weten hoe ze door mijn open raam naar binnen moeten vliegen, maar geen van die vliegen weet hoe ze weer door datzelfde raam naar buiten moeten vliegen?

Roken

2006-08-31T23:52:00.000+02:00

Ik ben gestopt met roken. Als het me te zwaar wordt neem ik een nicotinekaugumpje van Nicotinell: Gelukkig heb ik voor het kauwen de bijsluiter grondig doorgelezen:

Gebruik Nicotinell niet:
Bij een plotseling opgetreden hartinfarct
Bij instabiele of slechter wordende agina pectoris (hartkramp)
Bij ernstige hartritmestoornissen
Bij een onlangs opgetreden beroerte
Wanneer u zwanger bent of borstvoeding geeft
Wanneer u overgevoelig bent voor één der bestanddelen van dit product
Wanneer u niet rookt.

Tsja.

Afscheid

2006-08-30T16:12:00.000+02:00

Het nieuwe collegejaar gaat bijna beginnen. En wel mijn aller-, allerlaatste collegejaar (mijn moeder en bankrekening hopen in ieder geval van wel). En dat is raar. Ik kan me nog levendig herinneren hoe ik de laatste maanden in Maastricht heb doorgebracht, schrijvend aan mijn scriptie voor Cultuur- en Wetenschapsstudies en wetende dat ik na de zomer iets nieuws zou gaan beginnen in een andere stad. Dag in dag uit de weg naar de universiteitsbibliotheek afleggend, elke dag met een beetje meer melancholie in mijn blik en een knagend gevoel in mijn maag. Want vooruitzien is ook ’n beetje terugkijken. Waar ik als student de stad jarenlang wel had bekeken, leek ik nu pas in staat om - als inwoner - de schoonheid van Maastricht echt te zien.

En nu moet ik weer aan de scriptie. En is die scriptie wederom een begin van een eind. Het einde van mijn kleine tijdperkje in Groningen en, erger nog, het einde van mijn lange tijd als student. Over een goed half jaar ben ik echt officieel student-af. En ik kijk er nog niet heel erg naar uit.

Vandaag kwam ik een artikel tegen dat in juni is verschenen in de universiteitskrant van Maastricht. Over mijn afgelopen jaar in Groningen. En hoewel ik toen erg uitkeek naar een hele zomer zonder journalistiek, begin ik langzaam terug te verlangen naar die overvolle, maar o zo leuke dagen in ‘onze’ newsroom en zie ik opnieuw een beetje op tegen het ‘afscheid’ van alweer zo’n mooie stad en het afscheid van mijn bestaan als student.

Ach, het zal ook wel nooit wennen, dat afscheid nemen. Daarom wordt er misschien ook zo vaak over geschreven.

'Sanders vader is overleden. Vorige week, tijdens onze laatste officiële lesweek. Na een heel jaar ploeteren kwam een einde aan het hoogtepunt van het jaar, althans datgene wat het hoogtepunt had moeten zijn. Vier weken lang een multimediale website onderhouden. Nieuws en achtergronden maken met filmpjes, geluidsfragmenten en geschreven tekst. Gemaakt door dagblad- en radio- en televisiestudenten samen.

Behalve dat dit de nodige discussies opleverde tussen studenten en docenten (radio- en televisiestudenten die zich gedegradeerd voelden tot technici, omdat wij ‘dagbladders’ nou eenmaal nooit hebben leren monteren, dagbladders die zich gekleineerd voelden door de arrogante houding van de ‘rtv-ers’, docenten die kibbelden over de precieze bedoeling van de website waarin mediaconvergentie het toverwoord was, maar niemand die had bedacht hoe we dat precies gingen bereiken), ontstond er ook een mooie samenwerking die het resultaat was van een jaar lang studeren met een groep waarvan de meesten elkaar niet of nauwelijks kenden.

Heel even bestond de wereld alleen uit ons, uit onze website, uit het zoeken naar de juiste manier om audio, video en tekst te convergeren tot originele envernieuwende multimediale items. Alles voor een goed artikel. Een huilende asielzoeker voor de camera? Dat levert nog eens mooie televisie. Ouderen die een sms-cursus krijgen van VMBO-scholieren? Die moeten we live in de radio-uitzending. Demonstrerende Groningers in Den Haag? Daar moeten we bij zijn.

En toen overleed Sanders vader. Plotseling. Had hij altijd al een zwakke gezondheid, zou niet oud worden. Maar toch. Ouders horen het eeuwige leven te hebben. Sander schreef later die dag op de weblog van de site: 'Ik zal al op tegen het einde van het jaar, omdat ik het zo vreselijk gezellig had. Dit komt natuurlijk niet alleen omdat de studie leuk is, maar met name door de mensen (studenten en docenten). De allereerste dag was al leuk, maar dat ik me zo thuis zou voelen bij deze studie had ik toen nog niet verwacht en ik denk dat dat wel voor iedereen geldt.'

Verslagenheid. Ineens maakte die hele website niks meer uit. Mediaconvergentie? Het kon ons gestolen worden. Geluidsfragmenten niet goed? Beeld niet scherp? De structuur van een artikel niet helder? Het was allemaal niet meer belangrijk.

Er is veel gebeurd dit jaar. Ik ben verhuisd, naar de andere kant van het land. Nieuwe stad, nieuwe opleiding, nieuwe mensen. Ik raakte mijn vriendje kwijt. Ik kreeg er nieuwe vrienden bij. Maar dat Sander zó simpel, zó precies zou verwoorden wat dit jaar voor velen heeft betekend, had ik nooit verwacht. Sander, de binnenvetter met de glimmende appelwangetjes en zwarte coltruitjes (ook als de zon schijnt). Sander, die komkommers eet als hij brak is (omdat 'komkommers eten als je brak bent gaaf is'). Sander, die op een bonte avond in de kroeg verkleed als vrouw verklaarde zich 'zo mooi' te voelen.

Gisteren nam Sander afscheid van zijn vader. Vorige week namen wij afscheid van een fantastisch jaar. Een jaar waarin ik veel heb geleerd over journalistiek, maar vooral ook over mezelf. Een jaar dat me heeft opgeslokt. Nog een maandje en dan is het vakantie. Even geen journalistiek, eindelijk weer tijd voor andere mensen om me heen. Nodig? Ja, zeker. Maar het zal wel wennen zijn.'

Handig?

2006-08-30T14:25:00.000+02:00

Bij het aanmaken van een gmail-account moet je een beveiligingsvraag kiezen. Ben je een keer je wachtwoord vergeten, dan word je gevraagd naar het antwoord op de beveiligingsvraag. Je kunt onder andere kiezen uit:

Wat is uw primaire frequent flyer nummer?
Wat was uw eerste telefoonnummer?

Handigst is waarschijnlijk je wachtwoord met enige regelmaat te vergeten, zodat je het antwoord op de beveiligingsvraag niet vergeet.

Create a blog in 3 easy steps

2006-08-29T12:28:00.000+02:00

27 augustus 2006, het uur der waarheid is gekomen. Lieke en Nanda gaan aan de weblog. Na een zorgvuldige overweging van twee minuten besluiten we onze blog onder te brengen bij blogger.com. Create a blog in 3 easy steps weet de website ons te vertellen. Nou, hoe moeilijk kan dat zijn?

‘t Eerste probleem doet zich echter reeds voor bij het invullen van een gebruikersnaam, een wachtwoord en een email-adres. Daar hebben wij natuurlijk nog helemaal niet over nagedacht. Dus snel maar wat verzinnen en een hotmail-adres aanmaken.

En daar is 'ie dan, onze weblog! Niet moeilijk dus. Nu doen waar wij het meeste hersenwerk aan hebben besteed, namelijk het maken van categorieën om onze berichten onder te plaatsen. Kan niet bij blogger.com, maar wel bij de nieuwe beta-versie (van dezelfde site, maar voor gevorderde bloggers ofzo. Met de nieuwste weblog-snufjes). Dus wij onze account omzetten naar beta. Kan niet. Wij een beta-account maken en het oude account later omzetten. Kan niet, onze accountnaam bestaat al (ja, die hebben we namelijk net bij de oude versie aangemaakt!). Het oude account verwijderen dan maar. Kan niet.

Alle instellingen, inclusief de naam, veranderen kan gelukkig wel. Eindelijk. Dus bij beta.blogger.com een nieuw account aangemaakt. En ja hoor, we kunnen zelfs categorieën maken, joepie! Maar hoe krijg je de categorieën nou te zien? Waarschijnlijk door iets te posten. Oeps, per ongeluk het scherm weggeklikt. Opniew inloggen dan maar. Kan niet, daar moet je een gmail-account voor hebben. Denken wij. Dus gmail-account aanmaken en opnieuw inlogggen. Inloggen is geen probleem, maar het adres is niet meer aan de site gekoppeld. Eh...?

Heb je eindelijk een weblog, kun je er niet bij. Aargh! Nu is ineens ook onze naam, waar we weken over hebben nagedacht, verdwenen. Ondertussen hebben we buikpijn van het lachen, rollen de tranen van ellende over onze wangen, maar geven we, voorzien van drop, chocola en sigaretten, de moed natuurlijk niet op.

Het blijkt dat we bij beta.blogger.com moeten inloggen met ons enkele uren eerder aangemaakte hotmail-adres en dus niet met ons zojuist verworven gmail-adres. Zucht. Jaja, 3 easy steps...Onze eerste poging is te aanschouwen op http://www.dubelklik.blogspot.com/. Verwacht niet teveel.

Maar…wij hebben een weblog. Jàà.
Da’s toch ok stèrûk.

Ps. Voor de oplettenden onder ons: inderdaad, de categorieën zijn nog niet zichtbaar. Dat komt dus zodra we berichten hebben geschreven die ook daadwerkelijk onder een categorie geplaatst dienen te worden.